پس از تجربه ی یک رویداد ترسناک، دردناک یا وحشتناک، امیدوارید که پس از پایان آن احساس آرامش کنید. با این حال، برای یک نفر از هر سه نفری که تجربه تروما دارند، پس از چنین زمانی، زخم های روانی طولانی مدت به شکل اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) باقی می ماند. رنج بردن از PTSD شامل مجبور شدن به بازگشت به برخی از بدترین و تروماتیک ترین روزهای زندگی شما است. چه در خواب با کابوس های زنده، ترسیده باشید و چه در طول روز فلش بک ها (Flashbacks) را تجربه کنید، PTSD یعنی افراد آن را همیشه احساس می کنند و هیچ راه فراری ندارند و نمی توانند از گذشته عبور کنند. این زمانی است که مغز برای محافظت از خود دفاع می کند، اما در نهایت یک سیستم هشدار بیش فعال ایجاد می کند. این سیستم هشدار همیشه در حال کار است و وقتی خطری را شناسایی کند، به شما هشدار می دهد، اما وقتی بیش از حد تحریک شود، می تواند بقیه بدن را به طور فیزیکی تخلیه کند. PTSD می تواند توسط مجموعه ای از رویدادها ایجاد شود، اما همیشه شامل احساس ناامنی شدید یا خطر مرگ است. حوادث تروماتیک لزوماً نیازی به تجربه مستقیم شما ندارند تا شما را به طور طولانی مدت تحت تأثیر قرار دهند. تنها کافی است که شاهد یا شنونده یک رویداد تروماتیک شدید باشید تا PTSD را تحریک کنید. همه کسانی که یک رویداد تروماتیک را تجربه می کنند، به آن مبتلا نمی شوند و این اختلال در افرادی که اضطراب یا افسردگی دارند، شایع تر است. نه تنها این، بلکه پزشکان معتقدند کسانی که والدینی با اختلالات روانی دارند نیز بیشتر در معرض خطر هستند.
علائم چیست؟
به عنوان یک اختلال که با ناراحتی روانی و احساسی تعریف می شود، علائم ممکن است نسبتاً گسترده باشند. مرتبط ترین علائم شامل بازگشت به یک رویداد تروماتیک از طریق فلش بک ها و کابوس های عمدتاً غیرقابل کنترل است. تفاوت بین یک حافظه و یک فلش بک این است که در حالی که شما یک حافظه را به یاد می آورید، آگاه هستید که رویداد در گذشته است. در مقابل، فلش بک ها شما را فریب می دهند که فکر کنید رویداد در حال حاضر در حال وقوع است. فلش بک ها برای همه افراد یکسان نیستند. برخی از مبتلایان ، فلش بک های خود را به گونه ای توصیف می کنند که گویی در حال تماشای یک ویدئوی دقیق و ناخواسته از رویدادها هستند. دیگران فقط تصاویر جزئی از آنچه اتفاق افتاده را تجسم می کنند و از فلش بک های برخی افراد هیچ تصویری ندارند. بوها و طعم ها قدرت زیادی دارند که شما را به یک حافظه بازگردانند و وقتی در زندگی روزمره دوباره با آنها مواجه می شوید – مانند بوی دود که ذهن را به یک آتش سوزی فاجعه بار بازمیگرداند – یک فلش بک تحریک می شود. علاوه بر یادآوری رویدادهایی که PTSD را به وجود آورده اند، برخی فلش بک ها احساسات فیزیکی و احساسی که تجربه شده اند را بازسازی می کنند. این ممکن است به دلیل حافظه جسمی بدن باشد. مغز همه احساسات حسی را ، هنگام ذخیره ی برخی خاطرات متصل می کند. حتی اگر یک حافظه برای مدت طولانی بازبینی نشده باشد، بازسازی برخی از احساسات حسی که با لحظه ای در زمان مطابقت دارند، می تواند باعث شود بدن چندین حس را به طور هم زمان در قالب یک فلش بک بازسازی کند. فلش بک ها اساساً کابوس هایی هستند که در حالت بیداری رخ می دهند. با این حال، کابوس های واقعی نیز نشانه ای از PTSD هستند.
