روانشناسی

از نگاه بندورا، امید چیزی نیست که به طور تصادفی در دل انسان شعله بکشد؛ امید نتیجه «باور به توانایی تأثیر گذاری» است. یعنی فرد وقتی امیدوار می شود که احساس کند می تواند کاری بکند، می تواند مسیر را […]

در نظریه یادگیری اجتماعی بندورا[۱] و به ‌ویژه در مفهوم خودکار آمدی[۲]، امید به‌ عنوان یک سازه مجزا تعریف نشده، اما به‌ طور عمیق و بنیادی در این نظریه حضور دارد. بسیاری از روانشناسان امروز می گویند: «اگر بخواهیم امید

در روانشناسی، امید یک «احساس ساده» نیست؛ یک سازهٔ علمی، سنجش ‌پذیر و بسیار قدرتمند است که بر مغز، رفتار، درمان و حتی فیزیولوژی انسان اثر می ‌گذارد. به همین دلیل در شاخه ‌های مختلف روانشناسی – از روانشناسی مثبت،

«امید» یک واژهٔ کاملاً ایرانی و بسیار کهن است. این واژه از ریشهٔ اوستایی و پهلوی می ‌آید و سابقه ‌اش به چند هزار سال پیش می‌ رسد -دورانی که هنوز خط و کتابتِ منظم وجود نداشت. ۱- ریشهٔ کهن

امید» فقط یک احساسِ خوب یا خوشبینی ساده نیست؛ بلکه در روانشناسی یک قدرت ذهنی ـ انگیزشی محسوب می ‌شود. چیزی که انسان را به جلو هل می ‌دهد، حتی وقتی شرایط سخت یا تاریک است. تعریف علمی امید چیست؟