پدر و مادر در رقم خوردن سبک زندگی و اهداف کودک دخالت دارند. در این بین مادر نقش بسیار مهمی دارد چون اولین کسی است که تماس گسترده و صمیمانه با کودک برقرار می کند. این مادر است که کودک را با زندگی اجتماعی آشنا می کند. اگر مادر به کودک عشق بورزد، احتمال این که کودک مهارت های رفاهی لازم را یاد بگیرد، بیشتر می شود. اما اگر مادر از نقش خود راضی نباشد می خواهد برتری خود را ثابت کند. او سعی می کند به دیگران نشان بدهد فرزندش باهوش تر و خوش قیافه تر از بچه های دیگر است و زودتر از بچه های دیگر توانسته سینه خیز برود، بایستد و راه برود. متاسفانه اکثر بچه ها به این نوع فشارهای مادر واکنش وارونه نشان می دهند و نفرت و بیزاری در آنها ریشه می دواند .
اما تکلیف اصلی پدر این است که با همکاری مادر با تامین رفاه خانواده و ایجاد محیط مناسب برای رشد بچه ها نقش خود را ایفا کند. وانگهی به عنوان شوهر باید همسرش را با خود برابر بداند .آنها هر دو باید برای بچه ها نقش دو الگو و دو معلم سازنده را بازی کنند اما اگر مادر بترسد محبت بچه ها را از دست بدهد و پدر را وادار کند بچه ها را به خاطر رفتار نادرست شان تنبیه کنند، وطایفش به عنوان زن و مادر را انجام نداده است و بیهودگی زندگی را ملاک عمل خود قرار می دهد. چنین مادری از اینکه بچه ها را لوس و ننر بار می آورد احساس گناه می کند چون این نشانه ضعف و سوء استفاده او از شوهر است. پدری هم که بچه ها را ننر بار می آورد، همین وضعیت را دارد.
پدر و مادر در محیط خانوادگی آکنده از دلسوزی و دلگرمی است که می توانند به یکدیگر کمک کرده و از یکدیگر حمایت کنند، با یکدیگر صادق و روراست باشند و در مشکلات به اختلاف و پرخاشگری رو نیاورند چون علاقه اجتماعی بچه ها در حال شکل گیری است.
