امید

۱) با «جرقهٔ کوچک» شروع کن؛ نه با هدفهای بزرگ اسنایدر می گوید: قبل از هر امیدی، یک احساس کوچک باید بیدار شود. برای همین باید ابتدا سرچشمه‌ های کوچک هیجانی را پیدا کرد؛ چیزهایی بسیار ساده، اما گرم ‌کننده: […]

ریک اسنایدر، روانشناس برجسته آمریکایی، نظریه امید را در ابتدا در قالب دو مؤلفهٔ اصلی (انگیزه و مسیر‌یابی) مطرح کرد. اما بعدها در خوانشهای پیشرفته ‌تر، نظریه‌ اش بُعدی عمیقتر یافت؛ بُعدی که امید را نه فقط یک ساخت ذهنی،

در نگاه این سه روانشناس، امید چیزی نیست که از بیرون به انسان هدیه شود؛ امید هنرِ دیدن راهی کوچک در دل تاریکی است، هنری که از شیوه‌ تفسیر ما از رویدادها زاده می شود. آنان می گویند: انسانها به

در دهه‌ های پایانی قرن بیستم، روانشناسی با پرسشی روبرو شد که ریشه ‌اش در رنج انسان بود: چرا برخی انسانها در برابر شکست فرو می ‌ریزند و برخی دیگر، با همان اندازه بلا، هنوز توان برخاستن دارند؟ چرا بعضیها

از نگاه بندورا، امید چیزی نیست که به طور تصادفی در دل انسان شعله بکشد؛ امید نتیجه «باور به توانایی تأثیر گذاری» است. یعنی فرد وقتی امیدوار می شود که احساس کند می تواند کاری بکند، می تواند مسیر را