نه، پرحرفی به طور معمول نشانه اصلی افسردگی نیست.
افسردگی بیشتر با این موارد شناخته می شود:
کم حرفی، کاهش انرژی، کندی، بی علاقگی، غمگینی، ناامیدی، کناره گیری اجتماعی و گاهی سکوت بیشتر از حد معمول.
اما پرحرفی ممکن است در چند حالت دیده شود:
۱. اضطراب
بعضی افراد وقتی مضطربند زیاد حرف می زنند تا تنش درونی را تخلیه کنند.
۲. شیدایی یا نیمه شیدایی
در اختلال دوقطبی، فرد ممکن است:
خیلی زیاد حرف بزند
سریع حرف بزند
از موضوعی به موضوع دیگر بپرد
احساس کند افکارش خیلی تند می دوند
نیاز کمتری به خواب داشته باشد
خیلی پرانرژی یا تحریک پذیر شود
این حالت بیشتر به شیدایی نزدیک است تا افسردگی.
۳. برخی سبکهای شخصیتی
بعضی افراد ذاتاً اجتماعی، کلامی و پرحرفند و این اصلاً بیماری نیست.
۴. افسردگی آمیخته یا افسردگی همراه با بی قراری
در بعضی افراد، افسردگی فقط به شکل سکوت و کندی دیده نمی شود. ممکن است فرد همزمان:
بی قرار باشد
آشفته باشد
زیاد حرف بزند
اما محتوای حرفهایش غمگین، ناامیدانه، شکایت آمیز یا پر از نشخوار فکری باشد
در این حالت، پرحرفی خودش نشانه مستقیم افسردگی نیست، بلکه می تواند بخشی از آشفتگی هیجانی همراه افسردگی باشد.
جمع بندی
پرحرفی به تنهایی نشانه افسردگی نیست.
اگر با این موارد همراه باشد باید بیشتر دقت کرد:
غمگینی
بی خوابی یا پرخوابی
بی لذتی
خستگی
احساس بی ارزشی
اضطراب شدید
تغییر واضح نسبت به حالت عادی فرد
