دشنام دادن به خود، گرچه در نگاه اول فقط نوعی پرخاشگری کلامی به سمت درون است، اما از دید روانشناسی، رفتاری پیچیده با ریشههای عمیق هیجانی، شناختی و اجتماعی است. ۱. تعریف: دشنام دادن به خود یعنی فرد در مواجهه […]
روانشناسی دشنام دادن به خود (Self-directed swearing) ادامه مطلب »
استفاده مردان از دشنام برای تحقیر زنان نه فقط یک واکنش لحظهای یا هیجانی، بلکه بازتابی از ساختار قدرت نابرابر در جامعه است. ۱. دشنام به مثابه ابزار سلطه در بسیاری از جوامع، زبان دشنام آلودی که علیه زنان به
استفاده مردان از دشنام برای تحقیر زنان ادامه مطلب »
۱. ریشه جنسیتی دشنامها بخش چشمگیری از ناسزاها در بیشتر زبانها بر بدن، رفتار جنسی یا نقش اجتماعی زنان تمرکز دارد (مثل «زن ــ» یا «… دختر…»). این تمرکز نشان می دهد که آنچه در فرهنگ مردسالار «قابل تحقیر» شمرده می شود، اغلب
رابطه دشنام و ساختار مردسالار ادامه مطلب »
دشنام در زندانها نه تنها یک مسئله زبانی بلکه یک شاخص روانی، اجتماعی و فرهنگی در محیط های بسته و پر فشار مثل زندان است. در ادامه، این موضوع را در ابعاد مختلف تحلیل می کنم: دشنام در زندانها: تحلیل
شواهد پژوهشی جهانی: پیشبینی خشونت فیزیکی: افرادی که زبان پرخاشگرانه بیشتری دارند، در مطالعات روانشناختی، احتمال بیشتری برای رفتارهای خشونت آمیز نشان می دهند. (Anderson & Bushman, 2002) نشان دادند که زبان تند، تحریک هیجانی ایجاد کرده و می تواند
آیا بین دشنام و بزهکاری رابطهای وجود دارد؟ ادامه مطلب »
