در دوران نوجوانی (تقریباً دوازده تا هجده سال) افسردگی شباهت بیشتری به افسردگی بزرگسالان پیدا می کند، اما همچنان ویژگیهای خاص خود را دارد. نوجوانان در این مرحله از رشد با تغییرات هورمونی، اجتماعی و هویتی زیادی روبرو هستند، بنابراین تشخیص افسردگی نیازمند توجه دقیق به نشانهها و شدت آنها است.
یکی از نشانههای مهم در نوجوانان احساس غمگینی عمیق یا پوچی است. نوجوان ممکن است احساس کند زندگی بی معناست یا آینده ای امیدوار کننده ندارد. در کنار این احساسات، ناامیدی و بدبینی نسبت به آینده نیز ممکن است دیده شود.
از دست دادن علاقه به فعالیتها نیز در این سن بسیار مهم است. نوجوان ممکن است از فعالیتهای اجتماعی، ورزشی یا هنری که قبلاً برایش جذاب بوده فاصله بگیرد. همچنین ممکن است ارتباط با دوستان را کاهش دهد و بیشتر وقت خود را در تنهایی بگذراند.
تغییرات شدید در خواب و اشتها نیز می تواند دیده شود. برخی نوجوانان دچار بی خوابی می شوند، در حالی که برخی دیگر بیش از حد می خوابند. تغییر در وزن یا اشتها نیز ممکن است رخ دهد.
در این سن افکار منفی درباره خود بسیار رایج است. نوجوان ممکن است احساس بی ارزشی، گناه یا شکست داشته باشد. گاهی خود را به شدت سرزنش می کند یا تصور می کند دیگران او را درک نمی کنند.
در موارد شدیدتر ممکن است افکار مربوط به مرگ یا آسیب رساندن به خود نیز به وجود آید. برخی نوجوانان ممکن است درباره مرگ صحبت کنند، احساس کنند نبودنشان بهتر است، یا رفتارهای پرخطر از خود نشان دهند. این نشانهها بسیار جدی هستند و نیاز به توجه فوری دارند.
نکته مهم در تمام این سنین این است که افسردگی فقط به یک نشانه محدود نمی شود. معمولاً مجموعه ای از تغییرات در احساسات، رفتار و عملکرد کودک یا نوجوان دیده می شود که برای مدتی ادامه دارند و بر زندگی روزمره او تأثیر می گذارند.
در نهایت اگر والدین یا معلمان متوجه تغییرات قابل توجه و پایدار در خلق، رفتار، روابط اجتماعی یا عملکرد تحصیلی کودک شوند، بهتر است از متخصص سلامت روان کمک بگیرند. تشخیص زودهنگام می تواند از عمیقتر شدن مشکل جلوگیری کند و مسیر بهبود را برای کودک یا نوجوان هموار سازد.
