برای هر سؤال زیر، از خودت بپرس:
| پرسش | اگر پاسخ “نه” باشد، گفتن آن دشنام نادرست است. |
| ۱️⃣ آیا مخاطب من سزاوار این کلمات است؟ | یا من فقط عصبانی ام؟ |
| ۲️⃣ آیا راه دیگری برای بیان احساسم ندارم؟ | مثلاً بگویم: «ناراحت شدم»، «توهین شدم»، «احساس می کنم بی احترامی شده» |
| ۳️⃣ آیا این دشنام، وضعیت را بهتر می کند؟ | یا فقط تنش را بیشتر و رابطه را خراب می کند؟ |
| ۴️⃣ اگر کسی به من همین واژه را می گفت، آزرده نمی شدم؟ | خود را جای طرف مقابل بگذار |
| ۵️⃣ آیا در حضور مادرم، معلمم یا فرزندم هم همین جمله را می گفتم؟ | اگر نه، پس گفتنش ناپسند است. |
| ۶️⃣ آیا در آینده بابت این حرف شرمنده نخواهم شد؟ | گاهی خشم لحظهای، حسرت سالها به جا می گذارد. |
| ۷️⃣ آیا این دشنام در خدمت عدالت، طنز یا تخلیه امن است؟ | یا فقط تهاجمی، توهین آمیز و تخریبگر است؟ |
نتیجه گیری ساده سازی شده:
| نتیجه پاسخها | راه کار پیشنهادی |
| اگر حتی به یکی از سؤالها جواب منفی بدهی | دشنام نده؛ احساس خود را با واژهای سالم بیان کن |
| اگر همه پاسخها منطقی و آگاهانه “بله” بودند | بازهم: با احترام و اختیار کامل تصمیم بگیر — نه با فوران هیجان |
پیشنهاد کاربردی:
چک لیست بالا را:
- روی کاغذ یادداشت کن و جایی بزن (مثلاً روی دیوار اتاق یا پشت در)
- یا نسخه دیجیتال کوچک آن را در گوشیت ذخیره کن با عنوان «مکث قبل از فحش!»
