شواهد پژوهشی جهانی:
- پیشبینی خشونت فیزیکی:
- افرادی که زبان پرخاشگرانه بیشتری دارند، در مطالعات روانشناختی، احتمال بیشتری برای رفتارهای خشونت آمیز نشان می دهند.
- (Anderson & Bushman, 2002) نشان دادند که زبان تند، تحریک هیجانی ایجاد کرده و می تواند منجر به رفتارهای بزهکارانه آنی شود.
- عادی سازی پرخاشگری:
- در فرهنگهایی که دشنام گویی رایج است، کودکان و نوجوانان زودتر پرخاشگری کلامی و سپس فیزیکی را یاد می گیرند.
- این یکی از پیش زمینههای رفتارهای ضد اجتماعی و بزهکاری جوانان محسوب می شود.
- مطالعه تطبیقی در آمریکا، روسیه و برزیل:
- در جوامعی که کنترل اجتماعی پایینتر و دشنام گویی عمومی تر است، نرخ بزهکاری خیابانی بالاتر گزارش شده است (Pinker, 2011).
در ایران چه می دانیم؟
اگرچه آمار رسمی دربارهٔ پیوند دشنام و جرم وجود ندارد، اما شواهد زیر موجود است:
| شاخص | مشاهده |
| خشونت زبانی در مدارس | افزایش گزارشهای معلمان و مشاوران درباره زبان توهین آمیز در بین نوجوانان |
| نوجوانان بزهکار | در مراکز اصلاح و تربیت، بسیاری از نوجوانان سابقه پرخاشگری زبانی مکرر داشتهاند |
| بروز خشونت خیابانی | در بسیاری از درگیریهای خیابانی (بر اساس گزارش پلیس)، دشنام جرقه اصلی خشونت فیزیکی است. |
رابطه میان دشنام و بزهکاری چگونه کار می کند؟
A (استرس اجتماعی، فقر، نابرابری) –> B (خشم پنهان و هیجانهای سرکوب شده)
B –> C (دشنام و پرخاشگری زبانی در خانه و جامعه)
C –> D (عادی سازی پرخاشگری)
D –> E (رفتارهای پرخاشگرانه فیزیکی)
E –> F (خشونت و بزهکاری)
جمع بندی
- دشنام گویی می تواند نشانهای از افزایش پرخاشگری در جامعه باشد.
- وقتی پرخاشگری زبانی در جامعه رایج می شود و کنترل اجتماعی یا مهارتهای گفتگو ضعیف هستند، احتمال تبدیل این پرخاشگری به بزهکاری واقعی بالا می رود.
- دشنام ممکن است «شروع خشونت» باشد، نه صرفاً تخلیه آن.
