۱- افسردگی
- شایعترین اختلال روانی در بیماران اماس است (۳۰-۵۰٪ بیماران).
علل:
-
- اثرات مستقیم بیماری بر مناطقی از مغز که خلق را تنظیم میکنند.
- فشار روانی ناشی از زندگی با یک بیماری مزمن.
- عوارض جانبی برخی داروها مانند اینترفرونها.
علائم:
-
- کاهش انرژی و انگیزه.
- احساس غمگینی یا ناامیدی.
- اختلال در خواب و اشتها.
- کاهش تمرکز و تصمیمگیری.
۲- اضطراب
- شیوع بالا در بیماران اماس، بهویژه در مراحل اولیه تشخیص.
علل:
-
- نگرانی درباره آینده، پیشرفت بیماری، یا ناتوانیهای احتمالی.
- تغییرات اجتماعی و کاری ناشی از بیماری.
علائم:
-
- احساس نگرانی مداوم.
- تپش قلب، لرزش، و تعریق.
- افکار مزاحم و استرسزا.
۳- اختلال شناختی
- حدود ۴۰ –۷۰ % از بیماران اماس درجاتی از اختلال شناختی را تجربه میکنند.
علل:
-
- آسیب به نواحی مغزی مرتبط با حافظه و تمرکز.
علائم:
-
- مشکل در حافظه کوتاهمدت.
- کاهش توانایی حل مسئله و تصمیمگیری.
- کاهش تمرکز و توجه.
۴- خستگی روانی و احساسی
- خستگی شدید، علاوه بر علل جسمی، میتواند از لحاظ روانی بر بیماران تأثیر بگذارد.
علائم:
-
- احساس خستگی مفرط حتی بدون فعالیت بدنی.
- کاهش علاقه به فعالیتهای روزمره.
۵- اختلالات خواب
- بیخوابی یا خواب نامنظم در بیماران اماس شایع است.
علل:
-
- درد یا اسپاسم عضلانی.
- اضطراب و افسردگی.
عوارض:
-
- تشدید خستگی و کاهش کیفیت زندگی.
۶- نوسانات خلقی
- بیماران اماس ممکن است دچار تغییرات خلقی شدید شوند.
علل:
-
- آسیب به مغز و تغییرات عصبی.
- پاسخ احساسی به استرسهای بیماری.
نمونهها:
-
- تغییر سریع بین شادی و غمگینی.
- حساسیت بالا به انتقاد یا شرایط استرسزا.
۷- اختلال شبهروانی (Pseudobulbar Affect)
- اختلالی نادر اما مشخص در بیماران اماس که باعث گریه یا خنده غیرقابلکنترل میشود.
علت:
-
- آسیب به مسیرهای عصبی تنظیمکننده احساسات.
۸- اختلالات شخصیتی
- گاهی بیماران دچار تغییراتی در شخصیت و رفتار میشوند.
- این تغییرات معمولاً به دلیل آسیبهای مغزی یا واکنش به چالشهای روانی بیماری است.




